امام هادی (ع) دستور لعن، قتل و بردن آبروی چه‌کسانی را صادر کرد؟ – یورنا

به گزارش خبرنگار فرهنگی یورنا، به گواه تاریخ، روزهای منتهی به آغاز غیبت امام زمان (عج) هر روز بر ائمه جبهه حق و شیعیان آنان سخت تر می شد. این رهبران دین و اسلام از یک سو باید مفاهیم و آموزه های دین را به شاگردان و پیروان خود می رساندند و از سوی دیگر باید با انحرافاتی که جبهه باطل و طاغوت از روز شهادت پیامبر (ص) در جامعه اسلامی ایجاد کرده بود مبارزه می کردند.

امام علی بن محمد (ع) معروف به نقی و هادی به عنوان امام دهم شیعیان، یکی از این چهره هاست که در نیمه ماه رجب سال 212 یا 214 هجری قمری به دنیا آمد. سالگرد شهادت ایشان سوم رجب سال 254 است.شیخ صدوق علت شهادت امام هادی(ع) را به دستور عباس معتضد مسموم دانسته است. در مورد شهادت امام هادی (ع) یک نکته تاریخی مهم وجود دارد; روز تشییع جنازه زنی فریاد زد: از گذشته تا امروز، از دوشنبه چه کار نکرده ایم! و این جمله به واقعه مهم و تاریخی شهادت پیامبر (ص) توسط یهودیان و منافقین و حمله به خانه حضرت زهرا (س) اشاره دارد.

پس از اقامه نماز میت بر پیکر امام هادی (ع)، به دلیل ازدحام جمعیت و صدای گریه های بلند مردم، جنازه آن حضرت را به خانه بازگردانده و در آنجا به خاک سپردند.

نکته مهم دیگر در مورد زمان حضرت هادی علیه السلام این است که جریان انحرافی در جامعه اسلامی ریشه های بسیاری پیدا کرد و برخی از رهبران و گویندگان طاغوت از سوی امام به عنوان رئیس هرم فتنه، هدایت نشده، عامل ضلالت و پیشوای اموات شناخته شدند.

سالروز شهادت امام هادی (ع) بهانه خوبی برای کاوش در تاریخ و تحلیل آن است و در مقاله کوتاه زیر به این نکته مهم در مورد زندگی امام هادی (ع) می پردازیم.

***

امام هادی علیه السلام در پاسخ به علی بن مهزیار درباره نصیبی می نویسد: «از جانب نصیبی به حج نرو و او را نایب مگیر». امام جواد (علیه السلام) و امام هادی (علیه السلام) فرمودند: «کسی که خدا را جسم می داند، به او پول ندهید و پشت سر او نماز نخوانید». از همان آغاز امامت امام عسکری علیه السلام اعتراض های نابجای برخی از شیعیان آغاز شد. هنگامی که حضرت با لباس پاره در تشییع جنازه پدرش حاضر شد، برخی مانند ابوعون ابرش در نامه ای به امام (ع) از او انتقاد کردند. اما امام (علیه السلام) آنها را سفیه خواند و به آنها گفت که شیطان می شوم و چنین شد. شیخ مفید از گمراهی تعداد اندکی از شیعیان در زمان امام عسکری(ع) و اعتقاد آنان به امامت موسی مبرقع سخنانی را بیان کرد و افزود این چند نفر پس از مدتی همه به سوی حق بازگشتند.

یکی از مهم ترین فتنه های آن دوره و عصر، فتنه صاحب الزنج بود که رهبری آن را عده ای از یهودیان بر عهده داشتند. امام عسکری در حالی که خود را از اهل بیت (ع) معرفی کرده بود، این ادعا را کذب می دانست.

مهمترین رفتار ائمه معصومین علیهم السلام در این دوران و در مقام مبارزه با انحرافات، مربوط به جبهه گیری تند و سخت آنان در برابر فتنه غالیان است. غالیان با توجه به ریشه مسیحی و یهودی و تجربه افراط و تفریط بین مسیحیان و یهودیان، خطری بسیار شدید و ویرانگر محسوب می شدند. از این رو اهل بیت(ع) هیچ گونه رحم و مدارایی نسبت به آنان نداشتند و همواره تهاجمی ترین برخورد ممکن را در برابر آنان در نظر می گرفتند.

ائمه شیعه علیهم السلام در برابر این فتنه جبهه باطل دستور 4 مرحله ای داشتند که چنین بود:

1. دستور رایج و اولیه اهل بیت(ع) نسبت به این افراد، کناره گیری از این گروه بود. امام جواد علیه السلام یا امام هادی علیه السلام در پاسخ به نامه احمد بن محمد بن عیسی می نویسد: «عقاید اینها دین ما نیست، از آنها دور شوید! ابراهیم بن محمد حمدانی نیز در سال 248 هجری در مورد فارس نامه ای به امام هادی علیه السلام نوشت; چون باعث تفرقه بین مردم شد. حضرت در پاسخ دستور داد که دوری کنند. برخی از شیعیان کوفه نیز این نامه را دیده بودند.

2. در کنار لعن و نفرین این افراد، اهل بیت علیهم السلام نیز به شیعیان دستور دادند که آنان را لعن کنند. امام جواد علیه السلام پس از لعن ابوالخطاب فرمود: «ابوالغمر و جعفر بن واقد و هاشم بن ابوهاشم ما را وسیله استثمار مردم قرار داده و آنان را به عقاید ابوالخطاب دعوت می کنند». لعنت خدا بر ابوالخطاب و این گروه و هر که گفتارشان را بپذیرد…» امام هادی علیه السلام در مورد قاسم یقطینی نامه ای با این عنوان نوشت: «لعنت الله قاسم یقطینی و علی بن حسکه قمی. شیطان خود را به او نشان می دهد و این افکار را به او القا می کند.»

امام هادی علیه السلام نیز حسن بن محمد بن بابا قمی، محمد بن نصیر نمیری و فارس بن حاتم قزوینی را لعن کردند. امام علیه السلام از طریق عمری و برخی از شیعیان قزوینی حاضر در سامرا، لعن فارس بن حاتم را اعلام کرده بود. از ابومحمد رازی نیز نقل شده است: «پیک امام (ع) نزد ما آمد و لعن فارس را اعلام کرد». امام (علیه السلام) در پاسخ به سؤالی درباره حسن بن محمد بن بابا، او و فارس را نیز معلول دانسته و هر دو و به ویژه فارس را لعنت کرد. عروة بن یحیی بغدادی معروف به دهقان از کسانی بود که به دروغ به امام هادی (علیه السلام) و امام عسکری (علیه السلام) پرداخت و اموال امام را به نفع خود غارت کرد. امام عسکری (ع) نیز او را لعن کرد و به شیعیان دستور داد که او را نیز لعن کنند.

3. از دیگر دستورات اهل بیت (علیهم السلام) رفتار تحقیرآمیز با این افراد بود. امام هادی علیه السلام درباره فارس بن حاتم دستور داده بود که او را دروغگو بدانند و آبروی او را بردارند. اما از بحث در این مورد بپرهیز و با او مشورت نکن و به او فرصت ایجاد شر نده.

4. فتنه این افراد آنقدر خطرناک بود که اهل بیت (ع) با تمام خطرات دستور کشتن آنها را دادند. امام جواد علیه السلام نیز ابوالسمهری را از دروغگویان اهل بیت علیهم السلام معرفی کرده و می فرماید: «او و ابن ابوالزرقا ادعا می کنند که مردم را به سوی ما دعوت می کنند، اما من شما را شاهد می آورم که ما در پیشگاه خداوند از این دو نفر بیزاریم. این دو نفر فتنه گر و ملعون هستند. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می تواند از راوی و راوی آن دو بخواهد که آیا ممکن است آنها را بکشند. راوی نیز به دنبال فرصتی بود تا هر دو را بکشد، در حالی که از این تصمیم راوی مطلع شده بودند، پس از اظهار بیزاری از علی بن حسکه، به شیعیان خود دستور داد که از این افراد دوری کنند و آنها را بکشند.

امام هادی در نامه ای به محمد بن عیسی بن عبید، فهری و حسن بن محمد بن بابا را لعن و نفرین کرد و آنان را دوست نداشت و شیعیان را از آنان برحذر داشت. او از محمد بن عیسی خواست که اگر می تواند حسن بن بابا را بکشد. امام هادی علیه السلام دستور کشتن فارس بن حاتم را صادر کرد و قاتل او را بهشت ​​ضمانت کرد. در همین راستا امام (علیه السلام) به طور خاص از جنید این کار را خواسته بود و به او پول داد تا وسیله ای برای این کار فراهم کند. جنید فارس را هم کشت.

در این راستا، شیعیان به ویژه شیعیان قم با پیروی از دستورات امامان خود، حرکت غالیان را از نزدیک زیر نظر داشتند و با آنان مبارزه می کردند. یکی از مهمترین اقدامات بزرگان این شهر اخراج افراد متهم به زورگیری از شهر بود. حتی گاهی قصد کشتن این افراد را داشتند.